یک ماه گذشته بیشتر وقت آزادم را اسیر خیابانها و محله های مختلف تهران (از تهرانپارس بگیر تا شهران) و بنگاه گردی برای اجاره کردن خانه بودم و بالاخره هفته گذشته چهارمین اسباب کشی مان را (در دو سال بعد از ازدواج) برگزار کردیم.خداوند صبر و اجر بدهد به همسر مکرمه!... گفت: این منزل دلباز نه دزدی ست نه غصبی / میراث رسیده ست به ما خانه به دوشی! و فرمود: سیر جان بی چون بود در دور و دیر/ جسم ما از جان بیاموزید سیر

    این چهار نیمایی را از قبل تایپ کرده بودم.چند غزل هست که هنوز فرصت نکرده ام تایپ کنم...

 

◄ نگاه

اين دنيا را

يك دو نظر هم شده، به چشم خريدار

                                       ديده اي آيا؟

 آخرتي ميشود براي خودش ها!

 

◄ بي گدار

در كمال بي خيالي وشكوه

               خيره ميشوم به چشمهاي تو

حس و حال مبهم خوشي ست

حس و حال قايقي ست كاغذي

                                  كه بي گدار

                                            ميزند به آب

◄وقف نامه

من در كمال صحت عقل

          وقف صحيح شرعي كردم

                     دلتنگي بدون دليل غروب را

                     دلبازي دو منظره:

                                 دريا و آسمان

                                -دريا و آسمان شمال و جنوب را-

                  موسيقي سه گاه مقدس را:

                                  گاهِ تكان برگ

                                          در بارش نسيم

                                 گاهِ وزيدن

                                          باران ناگهان

                                گاهِ طلوع عصر...

                   وقف صحيح شرعي كردم

                                      اكنون را

                                    و آنچه را كه ذكر شد اينجا

                    وقف تلاوتِ

                              ياد تو مهربان

              امضاي واقف                               امضاي شاهدان

 

◄شاعر

 حيف است دور از يادها افتد به اين زودي‌

    شعر به اين خوبي!‌

اي كاش باراني نيايد هيچ‌

        تا بر زبان مردمان شهر

              جاويد مانَد شاهكار تازه‌ام‌:

                     «آخر نمي‌بارد چرا باران‌...»